( اللّهم إنّا نعوذ بك أن نذهب عن قولك ، أو أن نفتتن عن دينك ، أو تتابع « 1 » بنا أهواؤنا دون الهدى الّذي جاء من عندك ! ) . امام عليه السّلام در اين دعا از سه گناه و مشكل بزرگ به خدا پناه مىبرد : 1 . انسان اوامر و نواهى الهى را به فراموشى بسپرد و از كنار آن سرسرى بگذرد . 2 . وسوسه‌هاى فتنه‌انگيزان در دل انسان نفوذ كند و او را از حق منحرف سازد . 3 . هواى نفس بر انسان چيره شود و او را از هدايت الهى باز دارد . به يقين اگر اين دعاهاى سه‌گانه كه هريك با « اللّهم » آغاز شد در درگاه الهى به اجابت برسد ، تمام خير و سعادت دنيا و آخرت نصيب انسان مىگردد و چه خوب است كه اين دعاها را به خاطر بسپاريم و هرزمان حال دعايى دست داد رو به درگاه خدا كنيم و آنها را از خدا بخواهيم . امام عليه السّلام در بخش اوّل و دوم اين دعا سخن را به صورت متكلّم وحده آورده ؛ ولى در بخش آخر آن را به صيغهء متكلم مع الغير ذكر مىكند تا هم مصلحت خويش را از خدا خواسته باشد و هم مصالح همهء مسلمانان را . * * *

--> ( 1 ) . « تتابع » از ريشهء « تتابع » ( مصدر باب تفاعل ) به معناى به سرعت به سوى چيزى بردن است .